Central Bank Gold Agreement część 1

1

Mija już trzeci rok od czasu podpisania ostatniego Central Bank Gold Agreement (CBGA). Wśród sygnatariuszy tego zawieranego na pięć lat porozumienia znajdują się największe banki centralne Europy Zachodniej, szczególnie zaś strefy euro.

Central Bank Gold Agreement, które pojawia się czasem pod nazwą Washington Agreement on Gold jest jedną z najważniejszych nieformalnych umów w przeszłości istotnie oddziałowujących na limity w sprzedaży przez banki centralne rezerw złota. Jego sygnatariusze zobowiązywali się do  ograniczenia sprzedaży swoich rezerw do odpowiednio:

  • CGBA1 (1999): 400 ton złota rocznie,
  • CGBA 2 (2004): 500 ton złota rocznie
  • CGBA 3 (2009): 400 ton złota rocznie,

Jak pokazuje praktyka w pierwszych latach funkcjonowania porozumienia banki wykorzystywały limity w całości a czasem (np. w 2003 roku) nieznacznie je przekraczały. W związku z tym sygnatariusze porozumienia zdecydowali się przy okazji jego przedłużenia w roku 2003 podnieść ten limit o 100 ton. Wówczas jednak zbiegło się to z wybuchem kryzysu finansowego, który zdecydowanie obniżył zapędy banków centralnych do upłynniania swoich rezerw. Widać to wyraźnie w dwóch ostatnich latach funkcjonowania CBGA2 a także w późniejszym okresie kiedy to limity ponownie obniżono do 400 ton, tym razem jednak sprzedaż nie osiągnęła nawet połowy wyznaczonej granicy.

CBGA1
Pierwsze porozumienie działa od 26 września 1999 roku. Jego sygnatariusze, prezesi piętnastu europejskich banków centralnych (czternastu państwowych oraz Europejskiego Banku Centralnego) zobowiązywali się do ograniczenia sprzedaży swoich rezerw złota do 400 ton rocznie. Zostało ono podpisane w Waszyngtonie podczas obrad Międzynarodowego Funduszu Walutowego. W spotkaniu uczestniczyli również ówczesny prezes Rezerwy Federalnej Alan Greenspan oraz sekretarz skarbu Stanów Zjednoczonych Lawrence Summes.  Składające się z pięciu punktów porozumienie nie miało charakteru wiążącej umowy prawnej, miało raczej charakter dobrowolnej deklaracji, którą jednak większość sygnatariuszy od lat przestrzega. Oto ustalenia z roku 1999 (CBGA1):

Święta w apartamencie od 260 zł/doba (4 os.) - SPRAWDŹ

 

  • Złoto pozostanie ważnym elementem światowych rezerw monetarnych.
  • Instytucje będące jego sygnatariuszami nie będą uczestniczyć w rynku jako sprzedawcy, za wyjątkiem już ustalonych sprzedaży.
  • Sprzedaże złota, które już zostały ustalone będą w ciągu najbliższych pięciu lat dokonywane według uzgodnionego programu sprzedaży. Roczna sprzedaż nie powinna przekroczyć wartości powyżej 400 ton, zaś cała sprzedaż w całym okresie nie będzie większa niż 2 tysiące ton.
  • Sygnatariusze tego porozumienia zgodzili się w kwestii nie zwiększania dzierżaw złota ani też zawierania kontraktów typu futures oraz opcji przez ustalony okres.
  • Porozumienie będzie odnowione po pięciu latach.

Jedną z głównych przyczyn zawarcia porozumienia miały być obawy związane z faktem, że rosnąca sprzedaż złota prowadzona przez banki centralne przyczynić się może do zbytniego spadku cen kruszcu. Według World Gold Council banki centralne w momencie zawarcia porozumienia posiadały blisko jedną czwartą część (33 tysiące ton) wszystkich wydobytych zasobów złota. Upublicznienie informacji o ograniczeniu sprzedaży wywołało panikę powodując znaczny wzrost cen złota na rynkach z 250 na 300 (patrz: wykres poniżej).

Nieco wcześniej tego samego roku głośną decyzją ówczesnego Kanclerza Skarbu Zjednoczonego Królestwa (brytyjskiego odpowiednika ministra finansów) Gordona Browna Wielka Brytania sprzedała w jej wyniku 395 ton co stanowi blisko połowę jej dotychczasowych rezerw. Prezes Bank Of England był co prawda jednym z sygnatariuszy porozumienia, jednak zgodnie z ustaleniami limity nie dotyczyły bezpośrednio wcześniejszych ustaleń.

Wykres : Kitco.com

Skutki obu wydarzeń widać wyraźnie na wykresie przedstawiającym zmiany cen złota w roku 1999. Decyzję o sprzedaży brytyjskich rezerw Gordon Brown ogłosił 7 maja, od tego czasu widać znaczny spadek cen trwający do połowy września, kiedy to ogłoszono zawarcie CBGA.
Zgodnie z wcześniejszymi deklaracjami, kolejne porozumienie zawarto pięć lat później, w roku 2004. Tak, jak wspomniałem na początku, ustalone wcześniej limity zostały podniesione o 100 ton rocznie, równocześnie jednak zmienił się skład sygnatariuszy. Porozumienia nie podpisał tym razem przedstawiciel Bank Of England, a jego miejsce zajął bank centralny Grecji.

Bartosz Wilk
Współpracownik Fundacji Instytutu Ludwiga von Misesa

Pobierz bezpłatny poradnik
Przekaż dalej

O autorze

Misja serwisu rynekzlota24.pl to rzetelne informowanie o inwestycjach alternatywnych i rynku metali szlachetnych. Naszym czytelnikom serwujemy mix najnowszych informacji rynkowych, ciekawostek, poradników i analiz. Prace redakcyjne opieramy o najbardziej aktualne informacje. Z nami łatwiej rozpoczniesz przygodę w świecie złotych inwestycji.

1 komentarz

  1. Pingback: Central Bank Gold Agreement część 2 - Rynek Złota 24RynekZlota24.pl

Odpowiedz

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.